NL | EN | FR | DE | ES

Graag stel ik je mijn derde cd voor: “Modus vivendi”: manier van leven.

Zoals de titel laat vermoeden, heb ik via het improviseren en noteren van mijn composities een manier gevonden om steeds weer in balans te komen in deze snel veranderende wereld. Stilstaan bij gebeurtenissen die me raken, en dit omzetten in muziek, heeft een helende werking.

Ik wens dat deze muziek ook op mijn publiek een harmoniserende werking mag hebben.

Beatrice Van der Linden

 

10-snarige gitaar
10 string

Elk instrument heeft zijn eigenheden, zijn eigen klank, zijn eigen karakter.
Zo kies je als musicus het instrument dat bij je past.
Als kind was ik gefascineerd door de prachtige klank van de harp. In die periode hoorde de harp echter nog niet tot het aanbod in de meeste muziekacademies, dus werd de keuze gemaakt voor de klassieke gitaar, met als optie later over te schakelen op de harp.

Toen wist ik nog niet dat je de harp bespeelt met korte nagels, terwijl je voor de gitaar in de rechterhand lange nagels en in de linkerhand korte nagels nodig hebt. Combineren was dus uitgesloten. Het was dan ook niet ongewoon dat ik enkele jaren na mijn hogere studies overschakelde op de 10-snarige gitaar. Ik had het duo Yepes-Monden aan het werk gezien en gehoord en die twee 10-snarige gitaren klonken als een kathedraal!
Ik had nu 4 bassnaren extra! Die 4 diepe snaren kunnen, al naargelang de compositie, verschillend gestemd worden.

Een beetje beknopte geschiedenis leert ons dat rond 1826 op vraag van Fernando Carulli al een instrument met 10 snaren werd gebouwd, de "decacorde" genoemd. In de helft van de 19de eeuw was het vooral de 6-snarige gitaar die verder ontwikkeld werd.

In 1963 werd op vraag van Narciso Yepes een moderne 10-snarige gitaar gebouwd door José Ramirez. Dit instrument geeft meer volume en biedt meer mogelijkheden voor het spelen van transcripties van o.a. barokmuziek en eigen bewerkingen. In de 20ste eeuw werden talrijke composities voor 10-snarige gitaar gecomponeerd.

Mijn eerste 10-snarige gitaar was een Ramirez en enkele jaren later kocht ik mijn huidige Paulino Bernabé met vurenhouten (spruce) bovenblad, waarop ik naar hartelust eigen improvisaties en composities kan spelen. Een instrument naar mijn hart!